•Yankı! İnsanın kendi sesini duyması ne tuhaf başka ağızlardan. Her söylediğinin kendine dönmesi. Kendi kendine bırakılmaz mı hiç insan? Biraz yalnız kalsa, biraz kalabalık olsa olmaz mı? Doğruyu el yordamıyla bulsa. Yanlışı gözü kapalı görebilse. Yokluğun son olsa gelişin ilk. Bir yol bulunsa aydınlığa. Bir çıkmaz olsa bu kaçıştan. Çok kötü sesini başka ağızlardan duymak. Suskunluğun nedeni mi bu? Tercüman mı olmaya çalışıyorlar acaba? Gerek yok ki aslında. Bir yol bulunur elbet yeter ki küs olmasın yürek….
•Yüreği küstürmek zordur aslında. Bayağı bir çabalamış olması gerek zatların. Yoksa kolay kolay küsmez bu yürek. İletişime açıkken kapını çalan olmaz. Kendine kalmak istersin bırakan olmaz. Kafanı takma deseler de düşünmek gerek. Hayatı, kaderi, geleceği. Bir yol bulmalı mutluluğa, dinginliğe, refaha. Biraz yorulmalı, biraz dinlenmeli. En önemlisi de adam gibi yaşamalı. Basamakları tırmanmak öle kolay değil hem yaşamakta hem kalplerde. Ama çabalamalı. Sonsuz değil; sonunda mutlaka bir kapı olmalı. Ve arkaya bakmamalı; düşmek varsa sonunda.
•Yankılanıyordu sesim. Çıkmasa da yankılanıyordu her yerde. Biraz rahatsız oluyor biraz memnun oluyordum. Belki de yitip gitmeyecekti sesim bu şekilde. Ama insanın kendi sesini duyması ne tuhaf başka ağızlardan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder