Öyle durumlar vardır ki, öyle anlar. Dünle yarın arasına sıkışmış zamanlar gibi. Bir yandan öfkeyle intihara bilenir duygular. Bir yandan hırsla, inatla umut yaratır umutsuzluğuna. Ne oldu, dersin hepsi bu kadar mı? Öylesine tepkilisindir ki gıkın çıkmaz. Sende şaşarsın bu suskunluğuna. Binlerce cümle vardır kurabileceğin. Milyonlarca sözcük. Ama biri bile çıkıp kefenden yetişmez imdadına o an için. O ana kadar ne varsa hayatta boşluklarına anlamlar yükleyip, kendin için anlamlı kıldığın, uzak, soğuk ve hiç olmadığı kadar yabancı olurlar sana. Anlamsız öylesine bir resmin, öylesine bir parçası gibi.
Böyle anlara hepsimiz tutulmuşuzdur. Ve belki böyle zamanlardan birinde son vermek istemişizdir her şeye. Bitsin. Zaman dursun. Ne varsa yaşam belirtisi adına sussun, sönsün istemişizdir.
Yaşam o kadar değerlidir ki. Gözümüzün içine içine bakar o an. Göremeyiz. Bırak görmeyi, bakma nezaketini göstermek bile inanılmaz külfettir. Oysa tüm inkârlarımıza rağmen nefes alabilmek mümkündür hala. Evren..Doğa..Zaman.. Kusursuz işleyişini yine kusursuz bir biçimde sürdürmektedir bizim için. Aslında böyle zamanlarda bizi bir çemberin içine hapseden şey her neyse, olduğu gibi olduğu yerde bırakmak (en azından bir süre için) beklide en iyisidir.
Görmezden geldiğimiz ve hatta görmemek için çaba sarf ettiğimiz yaşam, hayat öyle gözümüzün içine bakarken bakışlarımızla karşılık verirsek ufacık bir hamleyle aslında o an anlarız her şeyin o kadar da imkânsız olmadığını.
Evet. Bazen ufacık bir hamleyle içinden çıkılmaz gibi görünen ve hatta bizi ölümün eşiğine dahi getirebilen durumların çözümü bu kadar basittir.
Yarınları ve içinde bizi bekleyen sürprizleri bir çırpıda gözden çıkarmamak gerekir. Son bir şans daha vermeliyiz sevdiklerimize, umutlarımıza, acılarımıza, hayatımıza ve her şeyden mühimi kendimize. Bazen kendimize rağmen bunu yapmak durumunda kalsak bile, son bir şans daha vermeliyiz.
Seda TURAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder