Ben gülmekten kırıldım ve sizlerle paylaşmak istedim. Bunu bana anlatan da tiyatrocu bir arkadaşımdı ve taklitlerini yaparak anlattı. Karnım ağrıdı gülmekten “ne olur yeter” diye yalvardım resmen.
Adamın harika bir ilişkisi var. Kadını deliler gibi seviyor, kadın da onu.
Aşk, s.., saygı… kısaca her şey mükemmel!
Evleniyorlar en sonunda.
Evlilikte aynı tempoda. Her şey dört dörtlük!
Adam kamu görevlisi olduğu için, devlet bunu yut dışına gönderiyor ve ne zaman döneceği belli değil.
Ama karısıyla mektuplaşmaya devam ediyor. Aylarca hasret kokan mektuplardan sonra köyden bir telgraf geliyor. “Karın öl-dü stop! Acele gel stop”
İçi yanarak geri dönüyor. Ağlayarak köye koşuyor. Camiiye gece varınca Karısını musalla taşında görünce, hasrete dayanamıyor ve imama yalvarıyor.”ne olur bir kere daha birlikte olayım çok özlemiştim karımı! Ne olur!” imam yalvarmalara dayanamıyor ve “tamam ben görmedim! Ne yapıyorsan yap! Sabah bir daha yıkarım karını” İmam gidiyor ve adam karısıyla birlikte oluyor. O ne ? Kadın canlanmasın mı? Mucize!
Bunlar evliliğe tekrar devam!
Gene her şey eskisi gibi mükemmel!
Ama devlet emiri gönderiyor! “Yurt dışındaki görevin yarım kaldı” en azından birkaç
Ay daha birlikte oldukları için adam gocunmadan gidiyor.
Gene hasret kokan, aşk kokan mektuplar veee… Köyden gene telgraf:
“Karın öldü stop! Gelmene gerek yok stop! Bütün köy çalışıyoruz stop!
Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder