Her giden bir şeyler götürüyor ta içimizden. Eksiltmiyor; belki fazlalaştırıyor. Yine de gidenlerin boşluğu dolmuyor hiçbir zaman.
“Her gidenin yerine yenisi gelir” derler. Gelen olabilir mi gidenin yerine, unutturabilir mi, doldurabilir mi o boşluğu?
Yine özleriz, yine severiz. Belki telaşlarda fark etmeyiz ama yine yanında olmak isteriz; yanımızda olsun isteriz.
Her giden bir parça söküyor sanki içimizden. Bizden bir parçayı da yanında götürüyor sanki.
Gidenlerle eksilmiyoruz; aksine çoğalıyoruz. Bize bıraktıklarıyla avunuyor, yön buluyoruz. Biraz eksik, biraz fazla yaşıyoruz. Yaşamaya devam ediyoruz.
Bırakılan maneviyatta az değil hani… Daha güçlü oluyoruz, adımlarımız daha sağlam oluyor. Bazen taşa takılıp sendeliyoruz belki ama yolumuza nasıl devam edebileceğimizi öğreniyoruz.
İşte içimizdeki boşluklar gidenlerin bize bıraktığı güçle doluyor. Belki bir yanımız hep eksik kalıyor ama fazlalaştırıyor da bizi.
Bir gün biz de gideceğiz biz de eksiltip fazlalaştıracağız. Önemli olansa nasıl gittiğimiz ve giderken arkamızda ne bıraktığımız.
Bunları saymaya gerek yok… Sevdiklerimizin gözlerine bakmamız yeterli bunları görebilmek için. Ufacık bir pırıltı , bir damla göz yaşı bırakabildiysek gözlerde; iyi insan, iyi insandı diye söyletebiliyorsak arkamızdan ne mutlu bize.
Betül FIRAT
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder